zayıflık üstüne..

sen güçlüsün aşkım
içinde benim sevgimi taşıyorsun
sen çok güçlüsün...

sonsuz teşekkürler..

Minik ellerinle yüzüme işlediğin masumiyet,

Gözlerime dokuduğun hayat senfonisi,

Avuç içlerime yazdığın taze bahar kokusu,

Hayatıma kattığın anlam için..

Güncel Rota

Kapının önünde bıraktığın izi takip ederek girdiğim evin panjurlu penceresinden
İzlediğim kelebeğin kanat sesleri,
Düşlerimin üzerindeki külleri yel değirmenine kadar üfledi...

Kızıl Nehir..

Hayat kızıl nehirden akardı o şehirde.
Hiç kimsenin gitmek istemediği, orada yaşayanlarınsa bir türlü çıkamadığı,
Boğuk sislerin orta yerinden akan kızıl bir nehrin kana buladığı küçük bir şehir!
Dünyanın gülümsemeyi unutan yeriydi orası,
Ölmek için kalp atışlarının durmasına gerek yoktu
Ve insanlar her sabah yüksek dozda acı alırlardı.
Kara kaplı defter ne isimler yazmıştı yıllar boyu
Hepsi burda doğmuş, kızıl nehrin cazibesine kapılmış
Gitmeyi unutmuşlardı.

Öyle hızlı akıyordu ki kızıl nehir,
Öyle merkezkaç kuvveti uyguluyordu ki insanlara,
Cezibesinden kurtulup,
Acının verdiği morfinden kurtulup,
Hep bu şehirdekinin mutluluğu getireceği umudundan kurtulup
Çıkamıyorlardı bu sihirli aynalar odasından.
Hayat beklemekle geçiyor,
Ama beklenen hep ertesi günü adres gösteriyordu.
Olmamışlıkların peşinden koşmak yoruyordu insanları
Ve küçük bir tebessüme hasret
Şehri bir daha gelmemecesine terk ediyorlardı.
Gittikleri yer kızıl nehirdi,Rengini kurbanlarından alan kızıl nehir...

İlk çiçekler açtı..

Döndüm..
Hayatın içinde kaybolmaktan korktuğum anlar vardı önceleri,
Sonra.. kesin ve acımasız bi ölüm hali..
Tuttu elimden koca yürekli minik dev,
Hayat nefes almadan yaşanır dedi..
İçinde boğulduğum ışık dışarı fırlattı beni..
Uyandım, avuçlarım portakal çiçeği..

Bundan sonra kalemimin tortusunu bu sayfaya dökmek üzere döndüm..
Portakal ağacımın yaprakları arasında kanatlanmayı bekleyen kelebeğe her zaman yer olacak..