Döndüm..
Hayatın içinde kaybolmaktan korktuğum anlar vardı önceleri,
Sonra.. kesin ve acımasız bi ölüm hali..
Tuttu elimden koca yürekli minik dev,
Hayat nefes almadan yaşanır dedi..
İçinde boğulduğum ışık dışarı fırlattı beni..
Uyandım, avuçlarım portakal çiçeği..
Bundan sonra kalemimin tortusunu bu sayfaya dökmek üzere döndüm..
Portakal ağacımın yaprakları arasında kanatlanmayı bekleyen kelebeğe her zaman yer olacak..
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
2 yorum:
varlığın,
turuncu bir bahara uyanmak gibi...
gün ışığını tüm saflığıyla ilk kez görmek gibi...
dört gözle beklenen misafiri karşılamak gibi...
hoş geldin...
portakal ağacımın varlık sebebisin benim kelebek olacak yaban tırtılım.. bahçemdeki yapraklar hep seni anlatacak..
Yorum Gönder